ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

Ο Χομέρο Ρομούλο Κριστάλλι Φρασνέλλι (1912-1981), γνωστός αποκλειστικά με το ψευδώνυμο Χ. Ποσάδας (J. Posadas), υπήρξε Αργεντινός τροτσκιστής. Είναι ο εισηγητής μιας μικρής τάσης του τροτσκιστικού κινήματος που φέρει το όνομά του (ποσαδισμός) και χαρακτηρίζεται από την πεποίθηση, ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να εγκαθιδρυθεί με πυρηνικά όπλα ή εξωγήινη επέμβαση.

Παιδί ιταλών μεταναστών, ο Ποσάδας υπήρξε στα νιάτα του δημοφιλής ποδοσφαιριστής της Εστουντιάντες ντε λα Πλάτα. Τη δεκαετία του '30 εργαζόταν παράλληλα ως τσαγκάρης και οργάνωσε μια απεργία βυρσοδεψών στην πόλη Κόρδοβα. Την ίδια περίοδο συμμετείχε ως υποψήφιος στις εκλογές με το Ανοικτό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Partido Socialista Obrero). Εν συνεχεία εντάχθηκε στο Κόμμα Σοσιαλιστικής Επανάστασης (Partido de la Revolución Socialista), το οποίο προσχώρησε στην Τέταρτη Διεθνή το 1941.

Ο Ποσάδας ανέλαβε επικεφαλής του λατινοαμερικανικού Γραφείου της 4ης Διεθνούς και υπό την ηγεσία του κάποιοι τροτσκιστικοί πυρήνες αύξησαν τη δύναμή τους, κυρίως ανάμεσα στους εργάτες σιδηροδρόμων της Κούβας, τους μεταλλωρύχους κασσιτέρου της Βολιβίας και τους αγρεργάτες της Βραζιλίας. Στο παγκόσμιο συνέδριο του 1951 τάχθηκε με την τάση του Ράπτη, ενώ το 1953 (με τη διάσπαση της Διεθνούς) τον ακολούθησε στο Διεθνές Γραφείο (ISFI).

Όμως έως τα τέλη της δεκαετίας, ο Ποσάδας και οι οπαδοί του είχαν περάσει στην εσωτερική αντιπολίτευση του Διεθνούς Γραφείου, κατηγορώντας την ηγεσία για ηττοπάθεια και για έλλειψη πίστης στη δυνατότητα της επανάστασης. Επίσης διαφωνούσαν στο ζήτημα του πυρηνικού πολέμου - οι ποσαδικοί υποστήριζαν πως μια τέτοια εξέλιξη ήταν όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και επιθυμητή, αφού έτσι θα καταστρεφόταν και ο καπιταλισμός και ο σταλινισμός!

Συνεπεία των διαφωνιών τους με την κεντρική γραμμή, οι ποσαδικοί αποχώρησαν από το Διεθνές Γραφείο το 1962 και ίδρυσαν δική τους διεθνή συνομοσπονδία με επικεφαλής τον Ποσάδας - αρχικά την ονόμασαν Τέταρτη Διεθνή και στις αρχές της δεκαετίας του '70 προσέθεσαν το «Ποσαδική». Η συνολική επιρροή της ήταν πολύ μικρή, περιοριζόμενη σχεδόν αποκλειστικά σε μικρές οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής.

Προς το τέλος της ζωής του, έστρεψε τις (σε μεγάλο βαθμό προϋπάρχουσες) αναζητήσεις του κινήματός του προς τον εσωτερισμό και τα παράξενα φαινόμενα. Πέθανε στην Ιταλία το Μάιο του 1981.

Περισσότερο από την κινηματική δράση του, ο Χ. Ποσάδας είναι γνωστός για τις παράξενες αντιλήψεις του σχετικά με τον πυρηνικό πόλεμο και τα ΑΤΙΑ.

Υποστήριζε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ένοπλη πυρηνική σύγκρουση, η οποία με τη σειρά της θα ξεσήκωνε την εργατική τάξη όλων των κρατών εναντίον των καπιταλιστών και τελικά θα οδηγούσε στην εγκαθίδρυση επαναστατικών καθεστώτων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Επομένως χρέος των κομμουνιστών δεν ήταν η αποφυγή αλλά η υποδαύλιση της σύγκρουσης, αφού κατά τον Ποσάδας ο πυρηνικός πόλεμος ισούται με επαναστατικό πόλεμο! Πιστοί σε αυτή τη γραμμή, οι ποσαδιστές της Κούβας πίεζαν το Φιντέλ Κάστρο να επιτεθεί κατά της αμερικανικής βάσης του Γκουαντάναμο μέχρι που τούς διέλυσε. Επίσης στη δεκαετία του '70, το ποσαδικό κίνημα απαιτούσε από τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα να ξεκινήσουν «προληπτικό πόλεμο» εναντίον των ΗΠΑ.

Ακόμα πιο ασυνήθιστη ήταν η θεωρία του Ποσάδας σχετικά με τους εξωγήινους, που πρωτοδιατυπώθηκε το 1968. Πίστευε ότι μόνο μια σοσιαλιστική κοινωνία μπορεί να φτάσει σε τέτοιο βαθμό πνευματικής και υλικής προόδου, ώστε να επιτύχει διαπλανητικά ταξίδια, συνεπώς η εμφάνιση των ΑΤΙΑ αποδείκνυε την ύπαρξη του σοσιαλισμού σε άλλους πλανήτες! Έτσι υποστήριζε ότι το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να τεθεί υπό την καθοδήγηση εξωγήινων συντρόφων, ώστε να οργανώσει την επανάσταση στη Γη.

Στο κείμενό του «Ιπτάμενοι δίσκοι, η διαδικασία της ύλης και της ενέργειας, επιστήμη και σοσιαλισμός» (γαλλικό πρωτότυπο: Les Soucoupes Volantes, le processus de la matiere et de l'energie, la science et le socialisme), ο Ποσάδας υποστήριξε ότι τα ΑΤΙΑ δε μένουν πολύ καιρό στη Γη, διότι ούτε ο καπιταλισμός ούτε ο σταλινισμός ενδιαφέρουν τους πιλότους τους. Το βιβλίο αυτό κλείνει με το κάλεσμα σε όντα από άλλους πλανήτες να παρέμβουν και να συνεργασθούν με τους γήινους για να ξεπερασθεί η δυστυχία. Πρέπει να τους καλέσουμε να χρησιμοποιήσουν τους πόρους τους για να μας βοηθήσουν. Έγραψε επίσης για την επικοινωνία με τα δελφίνια και υπέρ του τοκετού μέσα στο νερό.

Η εμμονή του με τα ΑΤΙΑ οδήγησε πολλούς παλιούς συντρόφους του σε αστεϊσμούς. Κάποιοι σχολίασαν ότι, όπως ο Τρότσκι αντιστρατευόταν το «σοσιαλισμό σε μια χώρα», έτσι ο Ποσάδας αντιστρατευόταν το «σοσιαλισμό σε έναν πλανήτη». Επίσης, ο παλιός μέντοράς του Μισέλ Πάμπλο έγραψε πως ο Χ. Ποσάδας διεκήρυσσε τη διαρκή επανάσταση ταυτόχρονα και παντού σε τόσο μεγάλο βαθμό, που της έδωσε διαπλανητική διάσταση.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΒΡΗΚΑ ΣΤΟ WIKIPEDIA!
Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΥΡΙΕ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑ!ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ!!!

Γιατί τόση στενομυαλιά...??

Απλές και μικρές προτασούλες...

1) Στα φοιτητικά κινήματα των περασμένων χρόνων αλλά και μέσα στον δεκέμβρη τα ενωτικά πλαίσια της Αριστεράς στις συνελεύσεις,μας βοήθησαν να πετύχουμε πράγματα ναι η όχι??Αν κατέβαινε ένα πλαίσιο των Αριστερών Σχημάτων,άλλο των ΕΑΑΚ,άλλο πχ των ΔΑΡΑΣ κτλ κτλ θα παίρναμε τ'αρχίδια της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ ή όχι?Άρα η ενότητα της Αριστεράς είναι ή δεν είναι χρήσιμη αν θέλουμε να πετύχουμε πράγματα?

2)Από το να περιμένουμε να σκάσει κάποιο κίνημα από μόνο του (όπως περιμένει ο συνταξιούχος το ΕΚΑΣ) και μετά να δράσουμε ενωμένα,γιατί να μην πάμε αυτήν την ενότητα ένα βήμα παραπάνω ώστε να μπορούμε να πυροδοτούμε τα κινήματα αντί να τα περιμένουμε?Γιατί να μην συσπειρωθούν όλες οι Αριστερές παρατάξεις στο ίδιο "μέτωπο συνεργασίας" και να δημιουργήσουν πιο μόνιμους και δυνατούς δεσμούς από αυτούς που δημιουργούνται όταν απλώς κατεβάζεις 5 φορές κάθε 2 χρόνια κοινά πλαίσια?

3)Ειλικρινά πιστεύετε πως αν εγώ είμαι Μαοικός και σεις Λενινιστές η οτιδήποτε άλλο,δεν μπορούμε να συνεργαστούμε απέναντι στα προβλήματα του σήμερα?Δεν μπορούμε να συνεργαστούμε όταν μας γαμάνε Παιδεία,Υγεία,Εργασία,Ασφαλιστικό,Δικαιώματα,Δημοκρατικές ελευθερίες κτλ κτλ??Ως πότε θα μπαίνει ο φοιτητής στο Πανεπιστήμιο και θα βλέπει 4 ή 5 τραπεζάκια αριστερών παρατάξεων, ή θα μπαίνει στην συνέλευση και θα ακούει τους αριστερούς να τσακώνονται μεταξύ τους για το πολιτικό περιεχόμενο του πλαισίου και αν είναι αρκετά προχωρημένο ή όχι??

Γι'αυτό λοιπόν έχω συσπειρωθεί στις δυνάμεις τις ΑΡ.ΕΝ. !Γιατί όπως έχω ξαναπεί "Αν δεν μοιραστούμε κοινούς αγώνες θα μοιραστούμε κοινές ήτες"...

Παραθέτω και την τελευταία διακύρηξη της ΑΡ.ΕΝ για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΑΡ.ΕΝ.

Η φάρσα στην υπηρεσία της "αλλαγής συσχετισμών"

Στην εισαγωγή του βιβλίου του "-Μπουμ Μπουμ -Ποιος είναι; -Αστυνομία", ο Ντάριο Φο κάνει μια προσέγγιση της τεχνικής της φάρσας μέσα σε ένα θεατρικό έργο που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση.

"...Εμείς κάνουμε λαικό θέατρο...-έλεγα στη διάρκεια της συζήτησης που γινότανε στο τέλος μιας από τις πρώτες παραστάσεις του έργου.Το λαικό θέατρο από πάντα χρησιμοποιούσε το γκροττέσκο,τη φάρσα - η φάρσα είναι μια ανακάλυψη του λαού - για να αναπτύξει όλα τα δραματικά θέματα...Γιατί το γέλιο μένει πραγματικά στο βάθος της ψυχής σαν ένα σκληρό κατακάθι που δεν ξεκολλάει.Γιατί το γέλιο αποτρέπει έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που είναι η κάθαρση...Ξεκινώντας από τον VIII αιώνα και εδώ βρίσκουμε πάντα δραματικές ιστορίες που παίζονται με γκροττέσκα μορφή.Κι αυτό σε όλη μας την παράδοση. Άν πάμε και στους αρχαίους έλληνες, ακόμα περισσότερο.Οι ρωμαίοι το ίδιο.Δεν χρειάζεται να πούμε ότι αν υπάρχει ο διαχωρισμός σε θέατρο αριστοκρατικό και λαικό κωμικό θέατρο ,αυτό οφείλεται ακριβώς στην κωμικότητα του ενός και αντίθετα στην σοβαρότητα του δεύτερου.Τώρα, το ότι η παράσταση κλείνει μέσα της όλο αυτό το γκροττέσκο παιχνίδι είναι εσκεμμένο. Εμείς δεν θέλουμε ο κόσμος που έρχεται να εκτονώνεται με την αγανάχτηση.Εμείς θέλουμε η οργή να μείνει μέσα του και να μην εκτονώνεται, να την χρησιμοποιεί με διαύγεια την ώρα που βρισκόμαστε και να τον ωθεί στον αγώνα.Γιατί αν εμείς κάναμε μια παράσταση όπου εκτονωνόμαστε -ας πούμε "Για δες τι πουτάνας γιοι είναι αυτοί,τι δολοφόνοι" και φωνάζαμε - στο τέλος όταν θα έβγαιναν όλοι έξω από το θέατρο ,θα άρχιζαν τα "ΑΧ ,είδες,αχ!"

Αλλά εκείνο που βγαίνει από τη μύτη είναι το καθώς πρέπει ρέψιμο, που σε απογυμνώνει από όλα εκείνα που θα έπρεπε να μείνουν μέσα σου... Η οργή,το μίσος, πρέπει να μετατραπούν σε συνειδητή δράση, ανάμεσα στον κόσμο, με τον κόσμο κι όχι σαν ατομιστικό, αδύνατο ξέσπασμα.Το μεγάλο όπλο της σάτυρας,του γκροττέσκου - όπλο που από πάντα χρησιμοποιούσε ο λαός στον αγώνα του ανάντια στην άρχουσα τάξη- επαληθεύει για άλλη μαι φορά τις τεράστιες διεισδυτικές της δυνατότητες,στην περίπτωση του "Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού".Και πράγματι, οφείλεται στην τεράστια απήχηση που κατάφερε να αποκτήσει στις μάζες η παράσταση μέσα σε λίγους μήνες, που την έσωσαν από την καταστολή της αστυνομίας και της δικαισύνης, που στάθηκαν ανίκανες μπροστά σε μια παράσταση που "τα λέει όλα" σε σχέση με την σφαγή του κράτους και τη δολοφονία του Πινέλλι, αλλά που τα λέει και δεν τα λέει, τα μασάει, κάνει υπαινιγμούς, δημιουργώντας μια άμεση και απ'ευθείας σχέση με την κριτική εξυπνάδα του "κοινού".Γι'αυτό το λόγο η παράσταση βρέθηκε να παίζει ένα ρόλο κύριας σημασίας στην καμπάνια ενάντια στην "σφαγή του κράτους".Ήταν μια από τις οφθαλμοφανείς αποδείξεις της τεράστιας σημασίας του πολιτιστικού μετώπου, για το πόσο είναι απαραίτητο για να ενώσει τις λαικές μάζες, ενάντια στην αστική τάξη με την προοπτική του σοσιαλισμού, να δουλέψει στο μέτωπο της επαναστατικής κουλτούρας, σαν εναλλαχτική λύση της αστικής..."



Όταν είχα πρωτοδιαβάσει το κείμενο μου είχαν δημιουργηθεί κυρίως τρεις προβληματισμοί.Ή καλύτερα αν θέλετε είχα εστιάσει σε τρία σημεία.

1.Η αποκαθήλωση της "κάθαρσης" στο μυαλό μου.Τεχνική που θεωρούσα εκπληκτική μέσω της απαίδευτης προσσέγγισης που είχα κάνει σε μικρότερη ηλικία και που ο Φο την έκανε χίλια κομμάτια.

2.Η εγγενής αντιφατικότητα της λειτουργίας της φάρσας όταν αυτή αφορά ενα σημαντικό ζήτημα (πόσο μάλλον όταν αφορα την πάλη των τάξεων) είτε σε μια θεατρική παράσταση είτε στην καθημερινότητα κάποιου.Θέλω να πω...από την μία συμφωνώ με τον Φο πως μια τέτοια προσσέγιση μπορεί να φυλακίσει την οργή μέσα στους θεατές δίνοντας την δυνατότητα αυτή να μετασχηματιστεί σε κάτι πολύ πιο χρήσιμο για το λαικό κίνημα και την υπόθεση τελικά της επανάστασης από ένα "Γαμώ το μουνί τους" βγαίνοντας από το θέατρο, αλλά πως μπορείς να αστειευτείς γύρω από το ζήτημα μιας πολιτικής δολοφονίας για παράδειγμα?

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την δολοφονία του Αλέξη.Θα μπορούσε η Αριστερά αντί να μιλήσει ξεκάθαρα και σκληρά και αντί να μιλήσει για τιμωρία των υπευθύνων και πτώση της κυβέρνησης να το ρίξει αποκλειστικά στην πλάκα?Πράγμα που έγινε αλλά έγινε με τέτοιον τρόπο και σε τέτοιο βαθμό που δεν με "ξένισε" (πχ, μπλουζάκια που έγραφαν "Παρουσιάζω αποκλίνουσα αυμπεριφορά!ΠΥΡΟΒΟΛΎΣΤΕ ΜΕ" κ.α) ειδικά την στιγμή που παράλληλα προσπαθούσε να κλιμακώσει και να μετασχηματίσει τις αντιδράσεις του κόσμου μπολιάζοντας τις στο μέτρο του δυνατού με πολιτικά στοιχεία...

Πιθανόν η απάντηση σε αυτόν τον προβληματισμό να είναι πως ο Φο αναφέρεται σε μια τέτοιας κλίμακας σάτυρα και πάντα παράλληλα με μια σκληρή και ανοιχτή τοποθέτηση και αντίδραση της Αριστεράς στα πολιτικά ζητήματα.Ή μπορεί να αναφέρεται σε καταστάσεις πιο πρώιμες όπου ο κόσμος δεν έχει τόση συσσωρευμένη οργή μέσα του όση είχε ο ελληνικός λαός το Δεκέμβρη και η σάτυρα καλείται να παίξει αυτόν ακριβώς τον ρόλο της "συσσώρευσης".Ή ακόμα ακόμα μπορεί να τοποθετεί την σάτυρα αποκλειστικά εντός τον θεατρικών τοιχών την στιγμή που αναμένει στην κοινωνία ξεκάθαρη τοποθέτηση της Αριστεράς.

Εν πάσει περιπτώσει ο προβληματισμός μου μένει αναπάντητος.

3.Η σημασία του πολιτιστικού μετώπου στο ζήτημα της επανάστασης.Δεν είναι φυσικά ο πρώτος που θίγει το ζήτημα.Πολλοί έχουν γράψει και έχουν ασχοληθεί με την "στρατευμένη τέχνη",με την "τέχνη στην υπηρεσία του προλεταριάτου".Και εδώ δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τα λόγια ενός συντρόφου μου που μου είχε πρωτομιλήσει για την σημασία της στρατευμένης τέχνης αλλά μου είχε πει και κάτι άλλο που σχετίζεται με την τέχνη.

"Ο κομμουνιστής πρέπει να υπερτερεί από τον αστό σε κάθε επίπεδο.Σε ανθρωπιά,σε νοητικό επίπεδο,σε πολιτισμικό,στο τι μουσική ακούει,τι ταινίες βλέπει,τι σχέσεις οικοδομεί.Αλλά την ίδια στιγμή δεν πρέπει ποτέ να αφήσει αυτήν την ανωτερότητα του να τον αποκόψει από τις μάζες στην υπηρεσία των οποίων βρίσκεται.Δεν πρέπει ποτέ να βλέπει τον εαυτό του σαν κάτι ξεχωριστό η καλύτερο από τον λαό.Γιατί φίλε μου αν έπρεπε να το κλείσω μέσα σε μια παράγραφο περίπου έτσι έπεσε η ΕΣΣΔ..."